فراگرد تحلیل تِم زمانی شروع می­شود که تحلیل­گر الگوهای معنی و موضوعاتی که جذابیت بالقوه دارند را مورد نظر قرار می­دهد. این تحلیل شامل یک رفت و برگشت مستمر بین مجموعه داده­ها و خلاصه­های کدگذاری شده، و تحلیل داده­هایی است که به وجود می­آیند. نگارش تحلیل از همان مرحله اول شروع می­شود. به طور کلی هیچ راه منحصر به فردی برای شروع مطالعه در مورد تحلیل تِم وجود ندارد. (بایر، کلارک، 2006)
مراحل شش­گانه تحلیل تِم در ادامه توضیح داده شده­اند. تحلیل تِم فراگردی بازگشتی است که در آن حرکت به عقب و جلو در بین مراحل ذکر شده وجود دارد. (بایر، کلارک، 2006)  به علاوه تحلیل تِم فراگردی است که در طول زمان انجام می­پذیرد.
مرحله 1. آشنایی با داده­ها: برای اینکه محقق با عمق و گستره محتوایی داده­ها آشنا شود لازم است که خود را در آنها تا اندازه­ای غوطه­ور سازد. غوطه­ور شدن در داده­ها معمولاً شامل «بازخوانی مکرر داده­ها» و خواندن داده­ها به صورت فعال (یعنی جستجوی معانی و الگوها) است.
در پژوهش کنونی، محقق قبل از اینکه کدگذاری داده­ها را شروع کند یک بار کل داده­های حاصل از مصاحبه­ها را خوانده است. در واقع از آغاز همین مرحله، یادداشت برداری و علامت­گذاری معانی که در مراحل بعدی به آنها نیاز پیدا خواهد شد شروع شده است.
مرحله 2. ایجاد کدهای اولیه: مرحله دوم زمانی شروع می­شود که محقق داده­ها را خوانده و با آنها آشنایی پیدا کرده است. این مرحله شامل ایجاد کدهای اولیه از داده­ها است. کدها یک ویژگی داده­ها را معرفی می­نمایند که به نظر تحلیل­گر جالب می­رسد. داده­های کدگذاری شده از واحدهای تحلیل (تِم­ها) متفاوت هستند. (بایر، کلارک، 2006)
مايلز و هوبرمن (1994)، كدگذاري را ماده اوليه تحليل مي‌دانند. اين مرحله اولين گام در راستاي سازماندهي اطلاعات به دسته‌هاي بامعني مي‌باشد. در طول اين مرحله، بطور اساسي به خلق مفاهيم از داده‌ها پرداخته مي‌شود. اين گام شامل بخش‌بندي جملات يا پاراگراف‌ها به طبقه‌ها و الصاق يك اصطلاح به اين دسته‌ها مي‌باشد. در حقيقت، كدگذاري، بعنوان ساده‌سازي داده‌ها يا كاهش آنها و طبقه‌بندي آنها به دسته‌هاي كلي‌تر و ساده‌تر مي‌باشد. بياتزيس (1998)، سه روش مختلف توسعه كد را بيان مي‌كند: تئوري محور (براساس تئوري خاص و عناصر يا فرضيه‌هاي آن)، تحقيق قبلي محور (استفاده از دانش قبلي در طبقه‌بندي)، استنتاجي (مستقيماً از داده‌هاي جمع‌آوري شده تحقيق). به هر يك از سطرهاي موجود در مرحله دو، كدي كه بتوسط يكي از سه روش توسعه كد بدست آمده‌اند را تخصيص مي‌دهيم.
کدگذاری را می­توان به صورت دستی یا از طریق برنامه­های نرم­افزاری انجام داد. اگر کدگذاری به روش دستی انجام گیرد، می­توان داده­ها را به وسیله نوشتن یادداشت بر روی متنی که تحلیل می­شود، یا با استفاده از رنگی کردن به وسیله مداد انجام داد. می­توان ابتدا کدها را مشخص کرد و سپس آنها را با خلاصه داده­هایی که کد را نشان می­دهند تطابق داد. نکته مهم در این مرحله این است که همه خلاصه داده­ها کدگذاری شده و در قالب هر کد مرتب شده­اند . (بایر، کلارک، 2006)
مرحله 3. جستجوی تِم­ها: این مرحله شامل دسته­بندی کدهای مختلف در قالب تِم­های بالقوه، و مرتب کردن همه خلاصه داده­های کدگذاری شده در قالب تِم­های مشخص شده است. در واقع محقق، تحلیل کدهای خود را شروع کرده و در نظر می­گیرد که چگونه کدهای مختلف می­توانند برای ایجاد یک تِم کلی ترکیب شوند . (بایر، کلارک، 2006)
در این مرحله برخی از کدهای اولیه تِم­های اصلی را شکل می­دهند، در حالی که برخی دیگر تِم­های فرعی را شکل داده، و مابقی نیز حذف می­شوند. ممکن است که در این مرحله یک مجموعه از کدها وجود داشته باشید که به نظر نمی­رسد متعلق به هیچ جایی باشند. برای این گونه کدها یک تِم با عنوان متفرقه ایجاد می­شوند (بایر، کلارک، 2006). در تحقیق کنونی، پس از کدگذاری اولیه مصاحبه­ها، دسته­بندی کدهای مختلف در قالب تِم­های اولیه انجام شده است.
مرحله 4. بازبینی تِم­ها: مرحله چهارم زمانی شروع می­شود که محقق مجموعه­ای از تِم­ها را ایجاد کرده و آنها را مورد بازبینی قرار می­دهد. این مرحله شامل دو مرحله بازبینی و تصفیه تِم­ها است. مرحله اول شامل بازبینی در سطح خلاصه­های کدگذاری شده است. در مرحله دوم اعتبار تِم­ها در رابطه با مجموعه داده­ها در نظر گرفته می­شود . (بایر، کلارک، 2006)
اگر نقشه تِم به خوبی کار کند، آنگاه می­توان به مرحله بعدی رفت. اما چنانچه نقشه به خوبی با مجموعه داده­ها همخوانی نداشته باشد، محقق باید برگردد و کدگذاری خود را تا زمانی که یک نقشه تِم رضایت­بخش ایجاد شود ادامه دهد. محقق در انتهای این مرحله بایستی آگاهی کافی از اینکه تِم­های مختلف کدام­ها هستند، چگونگی تناسب آنها با یکدیگر، و کل داستانی که آنها درباره داده­ها می­گویند در اختیار داشته باشد . (بایر، کلارک، 2006)
مرحله 5. تعریف و نام­گذاری تِم­ها: مرحله پنجم زمانی شروع می­شود که یک نقشه رضایت­بخش از تِم­ها وجود داشته باشد. محقق در این مرحله، تِم­هایی را که برای تحلیل ارائه کرده، تعریف کرده و مورد بازبینی مجدد قرار می­دهد، سپس داده­ها داخل آنها را تحلیل می­کند. به وسیله تعریف و بازبینی کردن، ماهیت آن چیزی که یک تِم در مورد آن بحث می­کند مشخص شده و تعیین می­گردد که هر تِم کدام جنبه از داده­ها را در خود دارد. (بایر، کلارک، 2006)
مرحله 6. تهیه گزارش: مرحله ششم زمانی شروع می­شود که محقق مجموعه­ای از تِم­های کاملاً آبدیده در اختیار داشته باشد. این مرحله شامل تحلیل پایانی و نگارش گزارش است. (بایر، کلارک، 2006)
گزارش تهیه شده برای تحقیق کنونی حاوی نقشه تِم و داستان کلی داده­ها، در فصل­های چهارم و پنجم به طور مفصل ارائه شده است. نتیجه­گیری پایانی نیز که در فصل پنجم مورد بحث قرار می­گیرد، سوال اصلی تحقیق را محور خود قرار می­دهد.

روش هاي سيستمي از الگوهاي مبتني بر تفکر سيستمي استفاده مي کنند. اين روش در سال 1950 در دانشگاه MIT آمريکا و توسط فارستر ايجاد شد‏. در آن زمان او از اين روش در کارهاي مهندسي برق خود استفاده مي کرد. اين روش با در نظر گرفتن روابط بين اجزاي سيستم رفتار سيستم را پيش بيني مي کند. اين الگوها روشي براي فهميدن و درک رفتار سيستم هاي پيچيده در طول زمان هستند. چيزي که روش پويايي سيستم را از روش هاي ديگر متمايز مي سازد استفاده از حلقه هاي بازخورد و متغيرهاي جريان و حالت است که در شناخت رفتار سيستم کمک مي کنند.